"Geen contact met je ouders? Hoe doe je dat?"
Het is een zin die ik al vaak heb gehoord.
Vaak met een zachte en verwonderde stem.
Alsof het iets ondenkbaar is
met de onderliggende gedachte “Ik zou het niet kunnen,”
Wanneer het leven waar je in opgroeide je niet meer past
Mocht je het gemist hebben;
Ik groeide op als getuige van jehovah, en was zelfs een vooraanstaande jongere waar velen naar opkeken, een voorbeeld voor de jongeren. Tot ik ergens voelde dat dit leven niet voor me klopte & van huis vluchtte
Ik begon met een zoektocht wie Jael nu echt was, weg van de moetjes en brak regels die JW oplegt. Bijgevolg werd ik uit de organisatie gesloten. Mijn ouders, zus en haar gezin mochten geen contact meer met me hebben.
Intussen zijn we meer dan 30 jaar verder. Er zijn momenten geweest waar enig contact mogelijk was: Oma wou contact met haar kleinkinderen. We zagen elkander een half uur bij het afzetten, een half uur bij het ophalen. Een echt familiaal moment was er niet, Maar wel… een glimp
Tot ik 10 jaar geleden vertelde over mijn nieuwe liefde, een vrouw. Mijn vader verliet het gesprek met de woorden ik wil je nooit meer zien, en zo gebeurde het..
Leven zonder familie: waar niemand je op voorbereidt
Maar terug naar de vraag, Hoe doe ik dat?
Ooit vergeleek ik het met vluchten uit een oorlogsgebied. Dit klinkt zwaar en ik ben dankbaar dit nooit fysiek te hebben moeten meemaken. En toch zie ik wel degelijk gelijkenissen: alles achterlaten niet omdat je dat wil… maar omdat blijven geen optie meer is
En nee het liep niet altijd van een leien dakje, het is met momenten een immens moeizaam pad geworden,
Enerzijds voelde ik de drang om mezelf te kunnen zijn, de echte jael. En anderzijds voel je ook de behoefte naar goedkeuring van je ouders, erkenning, gezien worden.
En alhoewel ik uiterlijk vaak de schijn gaf dat het niets met me deed ben ik tijdens mijn spirituele groei vaak tot het besef gekomen dat het in de onderlaag vaak meespeelt in mijn beslissingen. In hoe ik me inhield. Alsof ik toch ergens de trouwe dochter wou zijn,
De pijn van jezelf niet mogen zijn
De pijn van mezelf niet mogen zijn… is groter dan de pijn van hen moeten missen. En die grens voor mezelf aangeven, mezelf de toestemming geven om echt mezelf te zijn, in alle aspecten is het mooiste wat ik mezelf heb kunnen geven.
In praktijk betekent dat voor mij : de organisatie JW past helemaal niet bij me. Het is een keuze, mijn innerlijke grens.
Trouw zijn aan jezelf,
ook als het je alles kost
Mijn ouders volgen hen pad, hen waarden en kiezen ervoor om hen geloof te volgen. En ik de mijne en dat maakt dat een contact momenteel niet mogelijk is. Met momenten doet dat echt pijn.
Het is super jammer van de tijd die we samen hier op aarde missen samen. We hadden zoveel mooie dingen samen kunnen delen. Het opgroeien van mijn 3 fantastische jongens, hoe zij elk hen leven op een heel unieke manier opbouwen, gezellig samen zijn…
Maar er is geen wrok, ik geloof oprecht dat mijn ouders me ondanks alles nog steeds graag zien. Erover blijven over nadenken helpt me echter geen stap verder. of ik het nu leuk vind of niet, Ik kan me er alleen maar bij neer leggen dat ik hier niets aan kan veranderen.
Een 4 tal jaar geleden kreeg ik via een kennis te horen dat mijn vader een hartaanval heeft gekregen. Ik werd hier niet persoonlijk van op de hoogte gebracht en dat duwt je gezicht wel even weer op feiten.
Ik heb toen een berichtje gestuurd met de vraag of ik kon helpen en kreeg een vriendelijk nee terug.
Niet dat ik iets anders had verwacht maar ze weten dat mijn deur open staat, de bal ligt bij hen.
Wat belangrijk is voor mij: ik blijf trouw aan mezelf & laat hen keuze niet bepalen om niet mezelf niet te zijn
Van verloren voelen naar gegrond zijn
En nu ik er zo over na denk, waarschijnlijk is dat ook gewoon het pad die ik hier op aarde heb af te leggen
De zoektocht naar mezelf heeft me zoveel inzichten gebracht, het heeft me gevormd tot wie ik nu vandaag ben.
Van onzeker, de verloren zoon /dochter die zoekende was naar wie ze was, zich aanpaste, afvroeg wat er mis met haar was
naar een vrouw die gegrond in het leven staat.
Die rust en vertrouwen voelt, zachtheid in verbinding met zichzelf, de natuur, en mijn ritme. Die haar talenten niet meer inhoud maar laat stromen, een groeiproces, die vaak ook pijnlijk en verwarrend verliep maar waar ik nu trots op ben en koester.
En ja soms voel ik me wel eens eenzaam en leeg. Alsof mijn eerste 18 jaren in een ander wereld heeft plaatsgevonden, mijn vrienden, familie, mijn wortels … weg. Maar ook daar zit vandaag zachtheid in: Hier zit een vrouw die vrede voelt , vrede & vertrouwen in zichzelf vind. Dankbaar geniet van het leven, van de schoonheid die moeder aarde haar biedt.
Veel kans dat jouw situatie anders is dat jij wel nog contact hebt met je ouders, familie en jeugdvrienden.
Maar...
Hoe voel jij je in hen aanwezigheid?
Voel je klein? Pas je steeds aan?
Zeg je niet wat je echt voelt.
Leef je niet volledig wie je bent.
Omdat je bang bent om hun liefde hun goedkeuring te verliezen.
De verbinding.
Wat kost het je… om jezelf niet te zijn?
Sta eens stil bij deze vraag, wat kost het mezelf als ik niet mezelf kan/mag zijn?
Mij bracht het alleen maar een innerlijk onrust, een gevoel van niet gezien te worden, chaos in mijn hoofd, frustratie die ook geuit werd naar mijn omgeving toe...
Gelukkig begint de verschuiving niet met grote beslissingen zoals breken of loslaten. Maar bij voelen.
Herkennen waar jij jezelf inhoudt. Waar jij kleiner wordt. Waar jij niet volledig jezelf bent.
En daar… heel zacht… beweging in brengen.
Als mijn verhaal jou raakt is dit geen toeval. Mogelijks is het tijd om te kijken naar dat stemmetje in jou dat je klein houdt. Je wilt beschermen…maar je ook tegenhoudt.
Ik heb iets voor je gemaakt die je daarbij kan helpen:
✨ “Herken je innerlijke bodyguard” een gratis infografic waarin je ontdekt welk deel in jou je tegenhoudt om volledig jezelf te zijn en hoe je daar met zachtheid beweging in brengt.
Reactie plaatsen
Reacties