Je doet het misschien elke dag. Meegaan met wat een ander wil. Zeggen dat het goed is, terwijl het dat niet is. De behoefte van een ander op de eerste plaats zetten, en de jouwe... ergens naar achteren schuiven. Weer.
Van buiten zie je er prima uit. Je functioneert, je zorgt, je doet wat nodig is. Maar vanbinnen is er iets wat suddert. Een onrust die je niet goed kunt benoemen. Een gevoel van: dit klopt niet helemaal, maar ik weet niet hoe ik het anders moet doen.
In deze blog vertel ik je waarom pleasen niet gaat over aardig zijn voor de ander, maar over iets veel diepers. En hoe je stap voor stap terug kunt komen bij jezelf.
Het stille gevecht dat niemand ziet
Hoe vaak houd jij jezelf klein omdat je denkt: wat zal ze ervan vinden? Wat wordt er van me verwacht? Wat als ik nee zeg en ze me daardoor minder graag zien?
Die gedachten zijn misschien zo vertrouwd dat je ze nauwelijks nog opmerkt. Ze zitten verstopt in kleine momentjes.
De oma die uitkijkt naar haar vrije dag. Ze dagdroomt over wat ze eindelijk voor zichzelf zou doen, eindelijk tijd voor haarzelf, en dan gaat de telefoon. Of ze wil oppassen. En wat kiest ze? En hoe voelt dat van binnen, terwijl ze ja zegt?
Of jijzelf, die een winkel binnenstapt, twee prachtige sandalen vindt die ook nog eens comfortabel zitten, en dan toch een halfuur staat te twijfelen. Niet omdat de schoenen niet kloppen. Maar omdat je vanbinnen denkt: kan ik mezelf dat wel gunnen? Wat zullen ze niet denken?
Pleasen sluipt overal in. In grote keuzes en kleine momentjes. En het laat je elke keer net iets kleiner achter dan je was.
Pleasen gaat niet over de ander
Hier is het inzicht dat me vorige week als een bliksem raak trof.
Wanneer we pleasen, denken we dat het over de ander gaat. Dat we aardig zijn, behulpzaam, attent. En ja, soms is dat ook zo.
Maar pleasen in de diepste zin... dat gaat niet over de ander.
Het gaat over het ongemak dat je voelt als je het níét doet.
Want als je nee zegt, of voor jezelf kiest, komt er iets omhoog. Een knagend gevoel. Welke moeder ben ik als ik dit niet doe? Ben ik wel een goede vriendin als ik hier niet voor haar ben? Wat als ze me daardoor niet meer graag zien?
En om dat gevoel te vermijden, doe je het toch. Je zegt ja. Je schuift jezelf opzij. Je krijgt even die beloning van: ik heb het goed gedaan, ik ben gezien, ik ben genoeg.
Maar er is ook een wrange nasmaak.
Want diep vanbinnen wist jij dat jij er weer niet was. Dat jouw verlangen er opnieuw niet toe deed. En dat gevoel... dat blijft sudderen. Onopgemerkt misschien, maar het is er.
Waarom nee leren zeggen niet werkt
Misschien heb je al eens geprobeerd om assertiever te zijn. Grenzen te stellen. Nee te zeggen.
En misschien merkte je dat het maar niet echt lukt. Of dat het even lukt, maar dat de schuld daarna zo zwaar is dat het bijna niet de moeite loont.
Dat komt omdat assertiviteit en grenzen stellen oppervlakkige oplossingen zijn voor een dieper probleem.
Pleasen afleren gaat niet in de eerste plaats over nee durven zeggen. Het gaat over het ongemak durven doorvoelen dat erbij komt kijken als je voor jezelf kiest.
Zolang dat gevoel van ik ben niet goed genoeg als ik dit niet doe er nog zit, zal je steeds weer terugvallen. Want het pleasen beschermt je tegen dat gevoel. Het is een automatisch mechanisme geworden, ergens in een tijd dat je leerde dat jouw behoeften minder telden dan die van een ander.
Zo lang je dat niet aanraakt, blijft pleasen de kortste weg naar even veilig voelen.
Wat er gebeurt als je het niet oplost
Ik weet hoe dat voelt. Nadat ik de keuze maakte om uit de religeuze organisatie te stappen waar ik was opgegroeid betekende dat ook dat mijn ouder geen contact meer met me mogen/ willen hebben. Dit was een periode in mijn leven dat ik zo hunkerde naar de erkenning dat ik zowaar na een aantal jaar me ertoe liet verlijden om terug in te stappen. Terwijl ik diep vanbinnen wist dat dit totaal niet klopte voor mij. Het voelde even goed. Vertrouwd contact, een warme ontvangst. De goede verloren dochter die terugkeerde.
Maar innerlijk ging ik dood.
Dit klopt niet, wist ik. En toch bleef ik er voor een periode, omdat het ongemak voor mezelf kiezen te groot voelde.
Dat is wat pleasen op lange termijn met je doet. Je blijft draaien in dezelfde cirkel. Denken, twijfelen, aanpassen. De mentale drukte houdt aan, de energie stroomt niet. Je draagt een masker dat steeds zwaarder weegt. En langzaam, heel langzaam, raak je jezelf kwijt.
Niet in één grote klap. Maar in al die kleine momentjes waarop jij er niet was voor jezelf.
Stap voor stap terug naar jezelf
De oplossing is niet eenvoudig, maar ze is wel eenvoudiger dan je denkt.
Het begint met het ongemak te durven voelen. Niet wegduwen, niet pleasen om het te vermijden. Maar het er laten zijn.
Welke moeder ben ik als ik dit niet doe? Laat die gedachte er zijn. Voel waar die zit in je lijf. En kies dan toch voor wat voor jou klopt.
Niet omdat het makkelijk is. Maar omdat je weet dat het klopt.
De eerste keer voelt het misschien als verraad. Aan de ander, aan wie je altijd was. Maar langzaam, met elke keer dat je het ongemak doorvoelt en toch voor jezelf kiest, groeit er iets. Vertrouwen. In jezelf. In jouw eigen gevoel. In het feit dat jij er ook mag zijn.
Het gaat niet in één keer. Geen grote sprong, geen revolutie. Maar kleine stapjes, keer op keer, in de richting van jouzelf.
En wat je dan voelt... die vrijheid die opbloeit als je jezelf eindelijk een beetje gezien hebt... dat is niet te vergelijken met de tijdelijke beloning van de goedkeuring van een ander.
Wil je hiermee aan de slag?
Schrijf je in op mijn maillijst en ontvang regelmatig eerlijke, persoonlijke inzichten over zelfliefde, zichtbaarheid en thuiskomen bij jezelf. Geen opvulcontent, geen moetjes. Alleen woorden die je hopelijk precies op het juiste moment bereiken.
Stuur me een berichtje of schrijf je in via de link hieronder. Ik vertel je graag meer.
Reactie plaatsen
Reacties