Onze eerste uitvlieger van het jaar

Na een drietal uur smelt ons hart alweer bij het zien van de eerste heuvels, terwijl de motor van ons karretje luid loeit en moeizaam omhoog geraakt. Ongelooflijk dat dit ook België is. Zo anders dan de kuststreek.

Op ontdekking in Vielsalm

Aangekomen in Vielsalm ontmoeten we onze kompanen voor het weekend die ook net aangekomen waren en praten bij in een plaatselijke horecazaak. Waarna we de benen strekken met een wandeling rond het meer. Een mooie, korte tocht van zo’n 2,5 km

Daarna trekken we richting Lierneux om onze gîte “Al Werihe” e ontdekken, via romantische straatjes met even charmante huisjes.

Na nog geen tien minuten rijden we een klein gehucht binnen: Lierneux
Een charmant kerkje… hier ergens moet het zijn.

27… 28… 29… 32?....Euch?

Even verward ontdekken we nummer 30 aan de overzijde. Grappig hoe de huisnummers hier niet echt op volgorde lijken te staan. Hoe zou de postbode dat hier doen, vraag ik me af.

We parkeren op een kleine binnenkoer, vinden de sleutel op de afgesproken plek en openen nieuwsgierig de deur.

De warmte van de pellet kachel komt ons meteen tegemoet. Een betoverend gezellige leefruimte met een typische Ardens karakter, twee mooie slaapkamers, een ruime badkamer met douche én bad, een kleinere extra douchekamer… en als kers op de taart een ontspanningsruimte. Met pooltafel… en een extra zetel waar je je heerlijk kan terugtrekken.

Een toplocatie en zeker een aanrader als je het mij vraagt.

We sluiten de avond af met een lekkere maaltijd die Evy van thuis had meegebracht en een mini-concert van Frank

Plankenpad van La Fagne Sacrawé

De volgende ochtend geniet ik vroeg van de rust, mijn mornig pages, een kaartje uit mijn kruidenorakel trekken en werk wat aan mijn websitepagina voor mijn pilot traject van binnen naar buiten, terwijl mijn reisgenoten nog slapen.

Kort voor de middag komen ze één voor één de trap af en schuiven we aan voor wat een ontbijt zou worden… dat al snel verandert in een gezellige brunch.

Daarna scheiden onze wegen even.

Evy en ik rijden richting de Plateau des Tailles, voor een wandeling over het plankenpad van La Fagne Sacrawé: een toegankelijke tocht van zo’n 6 km door een uniek veengebied. De beschrijving belooft een rustige wandeling, ideaal voor gezinnen en vaak zelfs begaanbaar met een kinderwagen. (Er verschijnt spontaan een glimlach terwijl ik dat typ.)

Het pad loopt door het stille, hooggelegen natuurreservaat bij Baraque de Fraiture.

Het begint veelbelovend.
Kijk maar naar de foto’s en geniet mee…

Tot een koppel ons van de andere kant tegemoet komt. In ons beste Frans begrijpen we dat het verderop niet echt te doen is. Of… dat je moet zwemmen.

Ik lach een beetje in mezelf en denk dat de man, netjes gekleed, gewoon bang is om vuil te worden. Wanneer Evy vraagt wat we gaan doen, antwoord ik zelfverzekerd: “Wij gaan erdoor.”

Met rode wangen kruisen we opnieuw het koppel, dat ondertussen een gezellig plekje heeft gevonden om hun broodje op te eten.

We trekken het ons niet al te veel aan,  genieten nog even van de mooie vergezichten, en stappen eenmaal aan de wagen nog even verder de andere richting van de lus op. Terwijl we besluiten dat we hier zeker nog eens terugkomen om deze wandeling helemaal te beleven.

Uiteindelijk halen we toch nog zo’n 7 km stappen.
Maar vooral: de rust van de natuur heeft ons deugd gedaan

Afsluiter & verlangen naar meer..

De dag erna is het alweer tijd om afscheid te nemen.

Na het ontbijt maken we nog een kleine bewegwijzerde wandeling die vlak langs de gîte passeert. We genieten van de vergezichten, de stilte en de eerste zonnestralen