of hoe je innerlijke bescherming je klein houdt
In de verte zie ik konijntjes in de grasstrook naast het fietspad
en nog voor ik in de buurt kom spurten ze weg.
Zo gaat het elke dag, alsof mijn aanwezigheid alleen al genoeg is om alarmbellen te doen afgaan.
“Waarom loop je weg?” denk ik dan “Ik ga je niets doen. Ik wil je alleen bewonderen.”
Tot er deze week één klein konijntje bleef zitten aan de rand van het gras, terwijl ik voorbijreed.
"He deze heeft nog niet geleerd dat de wereld gevaarlijk kan zijn" schoot er door mijn hoofd
En die gedachte…die bracht me plots bij mezelf.
Ik word terug gekatapulteerd naar toen Ik een jaar of 15 was. Ik zit op een stoel, midden in de keuken. Achter me de tafel. Voor me het aanrecht met ervoor mijn vader. Hij had me met een norse toon geroepen en gaf streng het bevel: “Zet je neer!”
Wat ik misdaan had? Ik was verliefd geworden op de zoon van vrienden van ons.
Niets “mis” mee, zou je denken. Maar binnen de Jehovah’s getuigen organisatie waarin ik opgroeide… was ik te jong.
Niet dat we ook maar iets hadden gedaan die niet hoorde, we hielden ons beiden incl. de jongen die 7 jaren ouder was, netjes aan de strenge regels binnen de organisatie. En toch… Daar zat ik, in een kruisverhoor. Met dat fragiele, eerste liefdesgevoel nog vers in mijn lijf.
En voor mij een volwassen man die me intimiderend vertelde hoe fout dit was. Hoe fout ik was. En met 1 duidelijk boodschap: "Het moet stoppen". Er volgden strenge restricties: we mochten elkaar onder geen beding nog zien
Er was geen ruimte voor een gesprek over wat ik voelde, geen erkenning. Alleen regels. En een duidelijke boodschap: Dit mag er niet zijn.
Je innerlijke bescherming herkennen
En wat er toen gebeurde… dat zie ik nu pas echt.
Niet alleen mijn verliefdheid en daar bij het kleine meisje in me werd afgewezen.
Ik leerde ook dat mijn gevoel gevaarlijk was.
Dat ik deze &mezelf beter klein hou, niet laat zien. Het is veiliger was om…mezelf af te sluiten.
Er volgden nog meer van die 'gesprekken' waarin woorden als golven over me heen kwamen. Zwaar & beladen.
En ik leerde, niet bewust maar diep vanbinnen, om daar te zitten en de stroom aan woorden over me te laten vloeien en niets meer te voelen. Een muur op te trekken, fysiek aanwezig te zijn maar weg te gaan met mijn gevoel.
terug naar jezelf voelen
Heb jij al eens in een situatie beleefd waarin je niet meer echt aanwezig was. Dat je hoorde wat er gezegd werd maar dat het niet binnenkwam. Dat je jezelf afsloot.
Dat is je bodyguard.
Een deel van jou die jouw beschermd van de pijn en heeft geleerd: dit is veiliger.
Alleen… wat mij toen beschermd heeft, houdt me nu klein
Want diezelfde reflex zorgt er ook voor dat ik me enthousiasme inhoudt. Mijn mening inslikt. Mijn verlangens dempt.
en deze reactie zorgt er dan weer voor dat ik niet volledig zichtbaar wordt.
En dat is pijnlijk.
Omdat ik me wel een gevoel leeft dat naar buiten wil. Iets dat wil spelen, spreken en stralen.
Maar telkens wanneer het spannend wordt…
klik
daar is die automatische piloot weer.
Het gaat zo snel dat het zelfs heel natuurlijk aanvoelt. En tegelijk…
Houdt het me tegen in wat ik écht wil, mijn diepste verlangens
Zoals mijn intentie dit jaar:
Ik wil mezelf laten zien. Mijn talenten en creativiteit delen, vrij, speels en puur
En merk dat mijn automatische piloot wel eens in de weg staat.
Hoe je automatische piloot doorbreken
Door dagelijks mijn morning pages te schrijven word ik steeds meer bewust van de momenten dat mijn automatische piloot het over neemt.
De ene dag lukt me beter dan de andere maar zelfs de momenten dat het me niet lukt om los te komen van mijn aangeleerd gedrag maar dit wel opmerk, is al een stap vooruit. Tijdens mijn journalen ga ik er mee aan de slag. Dan vraag ik me af: Hoe zou ik hier eigenlijk willen reageren?
Vanmorgen trok ik na het journalen de paardebloem uit mijn kruidenorakel. Met de boodschap: 'Waarom zou je genoegen nemen met tevreden? Durf te dromen.'Simpele woorden & tegelijk zo confronterend
🍃Waarom zouden we blijven leven op een manier die “oké” voelt… maar ons klein houdt?
🍃Waarom zouden we ons laten leiden door oude beschermingsmechanismen die ooit nodig waren… maar ons nu tegenhouden?
🍃Waarom zouden we onze dromen niet de ruimte geven om te groeien?
En toch is dat wat we doen zolang we onze automatische piloot niet herkennen.
Jezelf laten zien en vertrouwen
Het herkennen van jouw automatische piloot is dan ook de eerste waardevolle stap.
Zien wanneer jouw bodyguard het overneemt.
Deze niet weg duwen maar vervolgens zacht beseffen:
"Ik hoef die bescherming niet meer, ik ben groot en sterk geworden en kan het vanaf nu aan" & vanaf daar elke dag 1 klein stapje zetten terug naar je natuurlijke zelf, naar de plek waar je niet langer moet vluchten. Waar je gewoon mag zijn.
Zodat je vol zelfvertrouwen kan groeien & bloeien op jouw tempo
Wanneer merkte jij voor het laatst dat je jezelf afsloot en wat had je op dat moment eigenlijk echt nodig?
Voel je dat dit iets in beweging zet?
Dan is mijn gratis weggever “Herken je bodyguard” een mooie eerste stap.
Daarin help ik je om jouw automatische beschermingsmechanismen te herkennen, zodat je weer dichter bij jezelf kan komen.
Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ik stuur je deze persoonlijk naar je toe.
Welkom in mijn nest
Jael
Reactie plaatsen
Reacties